توسعه بعدی فیبر نوری چند حالته

وضعیت فوق تا اواسط تا اواخر دهه 1990 ادامه داشت. در سال های اخیر، با ارتقای مداوم سرعت انتقال شبکه محلی، فیبر چند حالته با قطر هسته 50 میکرومتر توجه بیشتری را به خود جلب کرده است. از سال 1997، شبکه های محلی به سمت 1 گیگابیت بر ثانیه در حال توسعه هستند و فیبر نوری چند حالته 62.5/125 میکرومتر با LED به عنوان منبع نور نمی تواند الزامات را با پهنای باند چند صد مگابیت برآورده کند. در مقایسه با 62.5/125μm، فیبر 50/125μm دارای دیافراگم عددی و قطر هسته کوچکتر، پهنای باند بالاتر است و می تواند هزینه های تولید را تا یک سوم کاهش دهد. بنابراین، صنعت در کشورهای مختلف پیشنهاد کرده است که فیبر چند حالته 50/125 میکرومتر را معرفی کند. پس از تحقیق و نمایش، سازمان بین المللی استاندارد استانداردهای مربوطه را تدوین کرده است. با این حال، با توجه به اینکه در گذشته تعداد قابل توجهی از فیبرهای چند حالته 62.5/125 میکرومتر در شبکه های محلی نصب و استفاده شده است، استاندارد IEEE802.3z Gigabit Ethernet مشخص می کند که هر دو حالت چند حالته 50/125 میکرومتر و 62.5/125 میکرومتر فیبرها می توانند به عنوان رسانه انتقال برای اترنت 1 گیگابیت بر ثانیه استفاده شوند. اما برای شبکه های جدید، فیبر چند حالته 50/125 میکرومتر به طور کلی ترجیح داده می شود. معرفی مجدد فیبر چند حالته 50/125 میکرومتر، سلطه فیبر چند حالته 62.5/125 میکرومتر را در بازار فیبر چند حالته تغییر داده است. با پیروی از استانداردهای فوق، کورنینگ از راه اندازی دو فیبر چند حالته جدید در سپتامبر 1998 خبر داد. نوع اول InfiniCor300 است که می تواند 300 متر در طول موج 850 نانومتر و 550 متر در طول موج 1300 نانومتر با سرعت 1Gb/s مطابق با 62 ارسال کند. استاندارد 125 میکرومتر نوع دوم InfiniCor600 است که می تواند تا 600 متر را در هر دو طول موج 850 نانومتر و 1300 نانومتر با سرعت 1 گیگابیت بر ثانیه طبق استاندارد 50/125 میکرومتر ارسال کند.