صفحه اصلی - دانش - جزئیات

ظهور فیبر نوری چند حالته

به منظور پاسخگویی به نیازهای ارتباطات شبکه، از اواخر دهه 197{8}} تا اوایل دهه 198{13}}، کشورها به شدت فیبرهای نوری چند حالته با قطر هسته بزرگ و دیافراگم عددی بزرگ (همچنین به عنوان فیبرهای داده شناخته می‌شوند) توسعه دادند. ). در آن زمان، کمیسیون بین‌المللی الکتروتکنیکی چهار اندازه هسته/بسته مختلف فیبرهای چند حالته ضریب شکست گرادیان، یعنی A1a، A1b، A1c و A1d را توصیه کرد. قطر هسته / روکش (μm) / دیافراگم عددی آنها به ترتیب 5{17}}/125/{21}}.200، 62.5/125/0.275، 85/125/0.275 و 100/140/0.316 است. . به طور کلی، اندازه هسته/بسته بزرگتر منجر به هزینه های تولید بالاتر، مقاومت خمشی ضعیف تر، و افزایش تعداد حالت های انتقال می شود که منجر به کاهش پهنای باند می شود. علاوه بر معایب فوق، فیبر چند حالته 100/140 میکرومتر دارای قطر روکش بزرگتری است که با ابزارهای آزمایشی و کانکتورها سازگار نیست و به سرعت دیگر در انتقال داده ها استفاده نمی شود و فقط برای موارد خاص مانند انتقال نیرو استفاده می شود. فیبر چند حالته 85/125 میکرومتر نیز به دلایل مشابه به تدریج حذف شده است. IEC SC 86جلسه گروه متخصص GW1 که در اکتبر 1999 در کیوتو، ژاپن برگزار شد، استاندارد فیبر چند حالته را اصلاح کرد. در پیش نویس اصلاح شده منتشر شده در مارس 2000، فیبر چند حالته 85/125 میکرومتر لغو شد. فیبر چند حالته 50/125 میکرومتر Corning که در سال 1976 توسعه یافت و فیبر چند حالته 62.5/125 میکرومتر آزمایشگاه Lucent Bell که در سال 1983 توسعه یافت، دارای قطر بیرونی و استحکام مکانیکی یکسان، اما ویژگی‌های انتقال متفاوت است و در شبکه‌های ارتباط داده با هم رقابت می‌کنند.

ارسال درخواست

شما نیز ممکن است دوست داشته باشید