صفحه اصلی - دانش - جزئیات

تفاوت های اصلی فیبر تک حالته

اینها انواع استانداردهای مشخص شده توسط ITU برای فیبرهای نوری هستند:

G. 651 یک فیبر نوری چند حالته است.

G. 652 یک فیبر معمولی تک حالته با نقطه پراکندگی صفر در 1300 نانومتر است که در آن پراکندگی کوچکترین است. با توجه به PMD، آن را نیز به G تقسیم می شود چهار نوع وجود دارد: 652A، B، C، و D.

G. 653 یک فیبر پراکندگی تغییر یافته (DSF) با 1550 نانومتر به عنوان نقطه پراکندگی صفر است. اصل این است که پراکندگی را از طریق پراکندگی موجبر منتقل کنیم، به طوری که تلفات کم و پراکندگی صفر در طول موج عملیاتی یکسان باشند. با این حال، پراکندگی صفر برای انتقال چند کاناله WDM مناسب نیست زیرا زمانی که تعداد زیادی کانال چندگانه وجود داشته باشد و فاصله کانال ها کم باشد، یک اثر نوری غیرخطی به نام اختلاط چهار موج (FWM) رخ می دهد که دو یا سه انتقال را با هم مخلوط می کند. طول موج می دهد و اجزای فرکانس جدید و مضر را تولید می کند که منجر به تداخل بین کانال ها می شود. اگر پراکندگی خط فیبر نوری صفر باشد، تداخل FWM بسیار شدید خواهد بود. اگر پراکندگی اثری وجود داشته باشد، تداخل FWM در واقع کاهش می یابد. در پاسخ به این پدیده، دانشمندان نوع جدیدی از فیبر نوری به نام NZ-DSF را توسعه دادند.

فیبر G. 654 یک فیبر بسیار کم تلفات است که عمدتاً در کابل‌های نوری بین اقیانوسی استفاده می‌شود. هسته آن سیلیس خالص است، در حالی که هسته های الیاف معمولی باید با ژرمانیوم دوپ شوند. حداقل تلفات حدود 155{3}nm، فقط 0.185dB/km است، اما پراکندگی در این ناحیه نسبتاً زیاد است، حدود 17-20 ps/[nm * km]، و پراکندگی در این ناحیه صفر است. منطقه طول موج 1300 نانومتر

فیبر G. 655 یک فیبر جابجا شده با پراکندگی غیرصفر (NZ-DSF) است که به 655A، B و C تقسیم می شود. ویژگی اصلی آن این است که پراکندگی در 1550 نانومتر نزدیک به صفر است، اما صفر نیست. این یک فیبر تغییر یافته با پراکندگی است که برای سرکوب اختلاط چهار موجی استفاده می شود.

فیبر G. 656 یک فیبر آینده گرا است و طول موج کاری G656 به طور قابل توجهی افزایش یافته است، از جمله باندهای S، C و L (1460 تا 1625 نانومتر).

فیبر نوری G. 657، اتحادیه بین‌المللی مخابرات ITU-T توصیه استاندارد «ویژگی‌های کابل‌های فیبر نوری تک حالته و کابل‌های نوری غیرحساس به تلفات خمشی برای شبکه‌های دسترسی» را در دسامبر 2006 منتشر کرد، یعنی استاندارد فیبر نوری G.657. فیبرهای نوری G. 657 به فیبرهای نوری کلاس A و کلاس B تقسیم می شوند. طبق اصل حداقل شعاع خمش پذیر، سطوح خمشی به سه سطح تقسیم می شوند: 1، 2، و 3. از این میان، 1 مربوط به حداقل شعاع خمشی 10 میلی متر، 2 مربوط به حداقل شعاع خمشی 7.5 میلی متر، و 3 مربوط به حداقل شعاع خمشی 5 میلی متر است. با ترکیب این دو اصل، الیاف G.657 به چهار زیر مجموعه تقسیم می شوند: G.657.A1، G.657.A2، G.657.B2، و G.657.B3.

تفاوت

1. انتقال تک حالته دارای مسافت طولانی است

2. انتقال چند حالته پهنای باند زیادی دارد

3. حالت تک پراکندگی، کیفیت قابل اعتماد را تجربه نمی کند

4. حالت تک معمولاً از لیزر به عنوان منابع نور استفاده می کند که گران هستند، در حالی که حالت چند حالته معمولاً از LED های ارزان قیمت استفاده می کند.

5. قیمت های حالت تک نسبتا بالا هستند

6. چند حالته ارزان است و انتقال کوتاه برد می تواند

ارسال درخواست

شما نیز ممکن است دوست داشته باشید